Hartzaken

Het is natuurlijk wel verstandig om, voordat ik aan een dergelijke onderneming begin, eerst eens na te gaan hoe de vlag erbij hangt – lichamelijk gezien. Misschien ben ik ongemerkt gammel.

Dat zou rampzalige gevolgen hebben vrees ik. Alsof je een ouwe Datsun ineens 250 km per uur wil laten rijden. Dan valt ie van schrik uit elkaar, en dat wil ik niet.

Vandaar dat ik grondig te werk wilde gaan. Ik kon wel wat bloed laten prikken bij de huisarts, maar dan ben ik zo uitgeschreven want daar is niks spannends aan. En het zegt me ook  niet veel.

Ik wilde wat diepgravender te werk gaan, ik ben tenslotte op zoek naar een verband tussen lichaam en geest en dan heb ik meer nodig.

Een test die meer laat zien.

Daarvoor kwam ik uit bij Ron Henfling, orthomoleculair therapeut en homeopaat. Hij nam hem af, en er kwam meer aan het licht dan ik gedacht had.

Om de test te verklaren, even de feiten op een rijtje;

1) We wonen op aarde.

2) Daar vallen we niet van af.

3) Dat komt door de zwaartekracht, oftewel het magnetisch veld.

4) Om lichamelijk te functioneren zijn we evolutionair daarop afgesteld. Al onze organen corresponderen in de juiste resonantie met dat veld.

5) Elk orgaan vertegenwoordigt een bepaalde elektromagnetische waarde om zijn werking te kunnen hebben. Klopt die waarde niet, en dat is meetbaar, functioneert het orgaan niet naar behoren.

6) Omdat alle organen met elkaar in verbinding staan, kan een storing op één plaats rare gevolgen voor een andere hebben.

7) Dan word je krakkemikkig.

Daar kon ik wat mee, dus op naar Ron.

Daar verwachtte ik half en half dat er allemaal zuignapjes en kabeltjes op me aangesloten zouden worden.  Nee. Ik hoefde alleen maar mijn hand op een soort computer muis te leggen. “Is  dat alles?” “Ja. Dat is alles.”

Op het computerscherm zag ik ondertussen ringen om me heen die op en neer gingen.  Het zag er heel Star Trek uit. Wow, het leek wel of ik opgebeamd werd.

Dat gebeurde natuurlijk niet, ik bleef gewoon in mijn stoel zitten terwijl de uitslag al in beeld kwam. Voilà.

Voor de beeldvorming, en met excuses aan Ron voor de overgesimplificeerde uitleg omdat het eigenlijk zo oneindig veel verder gaat dan dit alleen;

Vergelijk je lichaam met een elektriciteitsnet. Als er een breuk of knik in de kabel tussen stopcontact en lamp zit, gaat het licht niet branden. De elektromagnetische stroom tussen organen is vergelijkbaar.

Wat kwam er nu bij mij uit?

Ik heb even getwijfeld of ik het zo op zou schrijven omdat het vrij persoonlijk is, maar vooruit. Ik onderga het hele proces, ik onderzoek het, dus moet ik ook met de billen bloot. En het rijmt zich eigenlijk perfect met het hele thema, die uitkomst. Mijn algehele conditie was prima, op een paar dingen na. In volgorde;

1) Mijn huid is in een slechte conditie. Van dat feit was ik op de hoogte en dat heeft mij al vaker tot grote droefheid gestemd, ik had het alleen nog niet eerder uitgemeten gezien.

2) Ik heb bepaalde voedingstekorten. Dat leek me onmogelijk, omdat ik de dingen waar die vitaminen en mineralen inzitten, met  wagonladingen tegelijk naar binnen werk. Op een sumoworstelaar na eet niemand zoveel noten, bananen , eieren en kip als ik.

(Feit; de kink in de kabel kan drie oorzaken hebben:

-         gifstoffen die ergens opgeslagen liggen

-         lichamelijke trauma’s: littekens of wonden  die de boel blokkeren

-         geestelijke trauma’s: stressreacties maken hormonen aan die zich nestelen in je lichaam en in je cellulair geheugen)

3) Het gebied in mijn hersenen en lichaam wat  “grenzen aangeven”  aanstuurt zat in de rode waarden. Dit is gelinkt aan de huid. De huid is het grootste orgaan en je eerste grens naar buiten toe.

4) Het gebied wat met ‘vertrouwen” te maken heeft ook. Vertrouwen in jezelf en wie of wat je kunt toelaten. Dit gebied is gelinkt aan je darmen. Hier wordt je voeding opgenomen.

En daar werd het interessant.

Aan het einde van de maand meet Ron me opnieuw door, en zal ik een antwoord krijgen op mijn eerdere vragen.

In de training die ik nu ga volgen, leer ik situaties beheersen en dus mijn grenzen beter bepalen. Hoe dichtbij laat ik iemand komen? Vanaf wanneer begin ik terug te vechten?

Als ik daardoor aanvoel meer in eigen hand te hebben, neemt mijn vertrouwen dan toe?

En daaruit voortvloeiend; verbeteren mijn huidconditie en voedselopname door mezelf dat aan te leren?

Wordt vervolgd…

Voor meer informatie over de NES-test: Henflings Health Coaching

*31 (0)43 408 2560  info@ronhenfling.nl www.ronhenfling.nl

Hoofdzaken

Jaren geleden ben ik naar een van de eerste lezingen van Emile Ratelband geweest, op de universiteit hier in Maastricht. Dat was, hoe zal ik het zeggen, een spannende avond. Niet alleen vanwege het opzwepend gehalte ervan, maar ook omdat  mensen in glasscherven mochten springen en iedereen op het laatst - naar dat hoogtepunt werd zorgvuldig toegewerkt-  de fameuze vuurloop mocht doen.

Het thema van de avond was dat je alles kunt als je maar in jezelf gelooft.

Ja, dat snap ik. Toch een beetje een dooddoener. Maar niet voor Emile.

Hij leerde ons dat je je eigen hoofd gewoon voor het lapje moet houden en dan zijn de mogelijkheden schier oneindig. Enter kolenbaan.

Je maakt jezelf  wijs dat je over koel mos loopt en hop, daar ga je als een tierelier over die hete kolen, van als ik het me goed herinner, 1300 graden.

Euforisch stortte ik me aan het einde van mijn loopje in de armen van de eerste mevrouw Ratelband, want zij ving de mensen op die Emile eroverheen had gejaagd. Nu zou ik alles aankunnen! Geen berg zou meer te hoog zijn! Ongelooflijk dat mijn hoofd dit kon bewerkstelligen!

Thuis wilde ik, nog steeds euforisch , vertellen wat ik had meegemaakt en meer nog, laten zien wat ik had geleerd. Ik, die het vuur had getrotseerd, greep een brandende sigaret en met een woeste beweging trapte ik hem met mijn blote voet uit, ondertussen "koel mos!"schreeuwend. Even woest stond ik een halve minuut later met mijn voet onder de koude douche. Met een joekel van een brandwond.

Hm. De herprogrammering was wel erg snel uitgewerkt. Je kon hier moeilijk van een lange termijneffect spreken.

Ik kon het niet helpen dat ik me een beetje bekocht voelde door Emile.

Maar toch...ik had er wél over heen gelopen.

Dat idee heeft me daarna nog vaker beziggehouden. Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om nog eens met vuur te spelen, alleen heb ik me afgevraagd wat dan wel een blijvende verandering aan zou brengen.

Wat is eigenlijk het verband tussen geest en lichaam? Kan ik echt, door lichamelijk iets te doen, mijn geest blijvend beïnvloeden?

Dat zou ik willen weten. En graag nu als het kan, want op dit moment sta ik op een kruispunt voor mijn gevoel, ik zou het liefst fulltime willen  schrijven. 

Maar durf ik dat? Kan ik dat? Hoeveel mensen willen dat niet ook, en waarom zou ik eruit springen? Allemaal onzekere stemmetjes in mijn hoofd.

Ik merkte, dat als ik gesport had, ik direct daarna een stuk daadkrachtiger was. M’n hele administratie sjeesde ik er na een uurtje cardio zo doorheen. Zou daar een verband liggen?

Als ik me nu een bijna onmogelijk lichamelijk doel stel, wat voor effect gaat dat hebben op mijn hoofd? Durf ik dan wat voortvarender te werk te gaan? Misschien, als ik mijn fysieke grenzen langdurig enorm verleg, gaat mijn hoofd termijnsgewijs mee.

Ik ga een antwoord op die vragen zoeken,, en ik geef mezelf daar een maand de tijd voor.

In die maand ga ik onder begeleiding van Gabriel Greenstein ,  ex-commandant uit het Israëlische leger , fysiotherapeut en mental coach een pittige training volgen.

No shit for sissies, ik moet wel het idee hebben dat er wat gebéurt. Dus Krav Maga, stresstraining, uitputtingstraining, met als toetje TacFit workout.

En  along the way, gaan diverse artsen daar hun licht over laten schijnen.

Want wat gebeurt er met mijn lichaam, en met mijn hoofd?

Wordt vervolgd….

Voor meer informatie over zelfverdediging op basis van Krav Maga;  www.g-safe.eu.

Serendipity